Tegenover me begint Rob van Luit, redacteur van WADNU.nl -  ineens zichtbaar enthousiast heen een weer te wiebelen. 'Euh, Paul, ik heb nou toch iets... Moet je dit zien wat een leuk dier. Daar moet ik eigenlijk iets mee doen.'

Rob zit op de site van Ecomare en ontdekt net dat je daar een zeehond kunt adopteren. En laat er nou net een naamgenoot tussen zitten, waar hij zich ook nog eens mee kan identificeren...

Rob leest verder en ook ik ga weer aan het werk. Even later komt hij weer bij me en laat me trots weten al contact te hebben gehad met Ecomare en dat 'de deal' inmiddels is beklonken. 'Ik heb Rob geadopteerd!' Zegt Rob.

filmster
Rob is een gewone zeehond die al een aantal jaren in Ecomare is. Hij is als jong zeehondje opgevangen in de Oostzee en is toen getraind om mee te werken in een Zweedse film over zeehonden. Na deze woelige episode in z'n leven werd Rob vrijgelaten in de Oostzee. Maar Rob was het spoor snel bijster en kwam vermagerd in het Duitse zeehondenopvangcentrum van Kiel terecht. In Kiel sterkte hij aan en na een paar maanden werd Rob uitgezet bij een groep zeehonden in de Waddenzee. Ook deze keer lukte het de zeehond niet om voor zichzelf een dagelijkse portie vis bijeen te scharrelen. Rob werd opnieuw veel te mager opgevangen in het Duitse zeehondencentrum van Norddeich. Na een poosje werd hij weer uitgezet.

wildtraining
Doordat Rob steeds opnieuw in een opvangcentrum terecht kwam, was het duidelijk dat hij zichzelf niet kon redden. Bovendien was hij veel te veel aan mensen gehecht. Een speciale wildtraining moest dat ongedaan maken en hem leren zelfstandig te leven. Na de training werd nogmaals geprobeerd om Rob de vrijheid terug te geven. Dit keer werd hij naar Zeeland gebracht en uitgezet in de Oosterschelde. Rob kreeg een zendertje mee. Dat apparaatje, mét antenne, werd met speciale lijm boven op z'n kop geplakt. Rob deed mee aan een onderzoek naar het gedrag van zeehonden. Al snel werkte de zender echter niet meer en was het dus niet meer na te gaan waar hij was. Al was hij door de antenne heel goed te herkennen!  Het ging niet goed met Rob, hij at wel vis, maar was heel erg op mensen gericht. Zeehonden vond hij niets aan, mensen en gewone honden vond hij veel leuker. Bovendien was het toch wel heel erg moeilijk om zelf vissen te vangen. Rob zat weer diep in de problemen!

Rob naar Ecomare
De eerste melding over Rob bij Ecomare was op 25 december 1993. Hij lag bij Zandvoort op het strand, een paar dagen later werd hij weer gezien bij Den Helder. Daarna werd hij een aantal keren op het Texelse strand gesignaleerd. Op 17 februari 1994 is Rob door de dierverzorgers van Ecomare van het strand van Texel bij paal 25 opgehaald. Rob was toen ongeveer drie jaar oud. Hij wordt niet nogmaals teruggebracht naar de Waddenzee. De ervaring heeft geleerd dat hij het niet redt.

dol op mensen
Rob is nog steeds dol op mensen, hij wordt zelfs een beetje nijdig als de mensen bij hem weggaan. Echt lief is hij dus niet! Als je in Ecomare komt, zul je Rob zeker herkennen. Hij is anders dan de rest van de zeehonden: hij spat mensen nat, blaast graag bellen onder water en kan enorm schreeuwen. Dit geschreeuw is heel uitzonderlijk voor een zeehond. Normaal gesproken maken zeehonden helemaal geen geluid. Rob is op deze regel een zeer luidruchtige uitzondering!

Rob heeft een tijdje geleden een nieuw trucje bedacht om meer aandacht en vis te krijgen. Als de dierverzorger klaar is met voeren en wegloopt met de kar, zwemt hij erachteraan. In het hoekje van het bassin klimt hij dan op de kant. Sommige verzorgers houden speciaal hiervoor een paar vissen over. Als de verzorger doorloopt weet Rob dat hij niks hoeft te verwachten. Maar wordt er gestopt, dan verwacht Rob vis. Als de verzorger hem dan niet snel genoeg naar zijn zin iets geeft, begint hij te brullen en met zijn flipper op de kant te slaan. Na een paar extra vissen is de emmer echt leeg en duikt Rob voldaan het water in.

Ook een zeehond adopteren?